کرامتی دیگر ماسوی تواز روز الست آمده ایم با جلوه وجان حق پرست آمده ایم مارا به کرامتی دگر مهمان کن امروز همه کاسه ب

سقای سه ساله درجان من هنوز تو غوغا ندیده ای درچشم این سه ساله تو دریا ندیده ای حالا که آمدی نظری کن به چشم من یک آسمان ستاره که یک جا ندیده ای دیدم تو را به عالم رؤیا ولی همه گویند مدتی است که بابا ندیده ای روی کبود دختر خود را نگاه کن چندی است روی مادر خود را ندیده ای چشمم شده است ساقی لب های خشک تو یک دختر سه ساله ی سقا ندیده ای ازخارهای سخت مغیلان چه گویمت اینگونه آبله به کف پا ندیده ای از ضربه های سرکش آن تازیانه ها پیراهن کبود تنم را ندیده ای با بوسه بر لب تو زجان سیر می شوم جان دادنی چنین تو به دنیا ندیده ای عمری به سوگ ما تو «وفایی» گریستی جز خیر از سلاله ی زهرا ندیده ای

مویه کنان ای گل پرپر من کاش که پرپر بشوم به روی تربت پاک تو معطر بشوم ای گل بی سر من خاک مزارت به سرم کاش با ناله زنم پرپر و پرپر بشوم گرنشد جان بدهم کرب وبلایت ، اما بین امواج غم ودرد شناور بشوم قسمت این بود که با مادر خود درمقتل زائر خونجگر پیکر بی سر بشوم آن قدر درغم تو مویه کنان می گریم تا به قربان تو ای جان برادر بشوم گاه از آتش داغ تو بسوزم گاهی شعله ور از غم عباس دلاور بشوم گاه گریه به تن پاره ی اکبر دارم گاه همناله ی با مادر اصغربشوم جای دردانه ی تو کرب وبلایت خالی است نکنی منعم اگر خسته ومضطر بشوم همه گل های من این جا چگونه بی تو خسته دل راهی گلزار پیمبر بشوم ای «وفایی» نفست گرم، که گفتی با ما بگذارید که از اشک عزا تر بشوم